Η έκθεση IFA στο Βερολίνο πολύ γρήγορα ξέπεσε στα μάτια μου.  Βαρέθηκα από την δεύτερη φορά που πήγα.   Παρά την καλή οργάνωση, τα “γλειψίματα” προς τους δημοσιογράφους (όλα πληρωμένα για βόλτα στο Μονακό κανείς;) και άλλα τερτίπια, στην ουσία παραμένει βαρετή και χωρίς νόημα.   Φέτος επισφραγίστηκε η εκτίμησή μου αυτή με τον κατακλυσμό τρισδιάστατων τηλεοράσεων.   Κάθε χρόνο ψάχνουν όλοι “το μήνυμα” της έκθεσης.   Σαν να εκφράζει κάποια τάση η έκθεση.   Γεμάτη λοιπόν τελείως ανόητες, ψευτοτρισδιάστατες τηλεοράσεις.  Ναι, εγώ είμαι, ο ίδιος υπέρμαχος του 3D στο σινεμά εδώ και πολλά χρόνια.   Αυτός που δεν αγοράζει καν LCD ή Plasma γιατί περιμένει το καλό 3D για το σαλόνι του και για τα παιδιά του.   Ε, περιμένω ακόμα!

Δεν είναι τα γυαλιά που με ενοχλούν.  Στο κάτω κάτω αν είναι να μπεις σε έναν άλλο κόσμο για μια εμπειρία, τα γυαλιά είναι το μικρότερο πρόβλημα, είτε στο σινεμά ή και στο σπίτι.   Το πρόβλημα είναι ότι το τελικό αποτέλεσμα είναι …επίπεδο.   Ο γιός μου έχει Viewmaster που δείχνει καλύτερο!   Το περιεχόμενο έχει βελτιωθεί, ειδικά για όσους δημιουργούς εκμεταλλεύονται τις προόδους στο μοντάζ και την σύνθεση με τα κατάλληλα εργαλεία.   Ωριμάζουν και οι δημιουργοί οι οποίοι κάνουν δουλειές σαν το Avatar οι οποίες απλά ενσωματώνουν λειτουργικά το νέο κόλπο προς ώφελος του τελικού αποτελέσματος.

Ακόμα πιο εκνευριστικό το γεγονός ότι κάποιες εταιρείες πάνε να “κλειδώσουν” τρισδιάστατο περιεχόμενο με τον δικό τους τρόπο προσέγγισης τεχνολογικά.  Η Panasonic πχ με το Avatar.  Για μια τόσο ανώριμη τεχνολογία είναι εξοργιστικό ότι δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους.   Θα έπρεπε η αποτυχία του επόμενου DVD format να τους έχει διδάξει κάτι…   Αν είναι να ξεθάψουμε παιδιά και συστήματα όπως το Smell O Rama!   Τουλάχιστον οι μυρωδιές ήταν αληθοφανείς…

Αλλά παραμένει το πρόβλημα.   Ακόμα και οι πιο σύγχρονες επιδείξεις στην IFA φέτος, το μόνο που απέδειξαν ότι η ώρα του 3D στο σαλόνι δεν έχει έρθει ακόμα.   Χρειάζεται πολύ ψάξιμο, καλό στήσιμο και να κάθεσαι ακίνητος σε ένα συγκεκριμένο σημείο για να έχεις αποτέλεσμα της προκοπής.   Δηλαδή δεν αξίζει ακόμα παρά μόνο για τους ίδιους τρελαμένους που κάνουν ώρες με το τέλειο στερεοφωνικό και το Home Theatre τους ξοδεύοντας χιλιάδες ευρώ σαν καλοί μερακλήδες και μάλιστα με εξαιρετικά μεγάλα σαλόνια.   Για κάτι που μετά από δυο τρία χρόνια πουλιέται 500 ευρώ έτοιμο στα καταστήματα.

Θα περιμένω λοιπόν μέχρι τότε.

Τα αντιηλιακά ξεκίνησαν σαν εφεύρεση στον στρατό.  Σε κάποιες συνθήκες οι στρατιώτες έπρεπε να εκτίθενται πολλές ώρες στον ήλιο χωρίς ρούχα.  Πόλεμος γαρ!  Σήμερα το IARC (International Agency for Research on Cancer) είναι ξεκάθαρο στις συμβουλές του ότι τα ρούχα και τα καπέλα πρέπει να είναι η πρώτη γραμμή άμυνας ενάντια στον ήλιο και όχι τα αντιηλιακά. (2001) Γιατί;

Αυστραλέζικη διαφημιστική καμπάνια

Μήπως να βγαίνουμε μόνο το σούρουπο σαν βαμπίρ;

Ο τρόπος που λειτουργούν τα σύγχρονα αντιηλιακά είναι με υλικά που διασπούν την ηλιακή ακτινοβολία.  Έρχεται η ακτίνα του ήλιου και την αποθηκεύει το αντιηλιακό για να μην φτάσει στο δέρμα μας.  Εξού και πρέπει να αλειφόμαστε συχνά.   Αλλιώς είναι σαν να φοράτε …διχτυωτή προτασία με πολλές τρύπες.   Το ιδανικό αντιηλιακό θα έπρεπε να μην περιέχει επικίνδυνες ουσίες, ούτε να σταματάει την ευεργετική επίδραση του ήλιου στο ανοσοποιητικό μας σύστημα.  Δυστυχώς δεν υπάρχει τέτοιο αντιηλιακό και παρότι στην Ευρώπη οι εταιρείες μπορούν να διαλέξουν ανάμεσα σε περισσότερα συστατικά από άλλες χώρες, τελικά χωρίζονται σε “χημικά” ή “ορυκτά” τα αντιηλιακά.    Τα ορυκτής βάσης  φαίνεται να επηρεάζουν λιγότερο αρνητικά αφού το τιτάνιο και ο χαλκός δεν περνάνε τόσο πολύ από το δέρμα και δεν επηρεάζουν τόσο αρνητικά τις ορμόνες μας.

Στην προσπάθειά τους να παράγουν αντιηλιακά που θα αγοράσουμε οι εταιρείες έχουν αφήσει και ένα σωρό συστατικά που μας βλάπτουν σίγουρα και μερικά που είναι ακόμα ερωτηματικά.   Καλό παράδειγμα η βιταμίνη Α που ως retinyl palmitate φαίνεται ότι προκαλεί καρκίνο τελικά (NTP 2009) και βρίσκεται σε μεγάλο ποσοστό προϊόντων.   Ακόμα χειρότερα τα αντιηλιακά που συνδυάζονται με άλλη χρήση (εντομοαπωθητικό, φροντίδα δέρματος) αφού είναι πολύ απίθανο τα συστατικά για την άλλη χρήση να απαιτούν ανανέωση στους ίδιους χρόνους  και συχνά αντιδρούν άσχημα όταν διαλύονται από τον ήλιο.

Είναι επίσης προφανές ότι κανείς δεν κάνει υποδειγματική χρήση αντιηλιακού.  Θα έπρεπε να μετράμε κάθε πρωί τα επίπεδα βιταμίνης D μας και να έχουμε μια ομάδα ειδικών να μας γδύνει και να εφαρμόζει την ουσία παντού για να το πετύχουμε αυτό.  Οπότε τι κάνουμε;  Πασαλείβουμε σε κάποιες περιοχές πολύ, ζητάμε από κάποιον να κάνει την πλάτη και τελικά εκθέτουμε ευαίσθητες περιοχές στον ήλιο πολύ περισσότερο από ότι θα έπρεπε επειδή το αντιηλιακό φροντίζει να μην καίγονται κάποιες άλλες!

Η αντίρρησή μου στην χρήση αντιηλιακού δεν είναι μόνο επιστημονικά βασισμένη στα μικροσυμπτώματα.  Καθότι η αλλαγή στα επίπεδα όζοντος και θερμοκρασίας δεν είναι τόσο δραματική αλλά η χρήση αντιηλιακού έχει αυξηθεί δραματικά, θα έπρεπε το μελάνωμα και άλλοι καρκίνοι του δέρματος να μειώνονται.    Αλλά κάνουν το αντίθετο!   (Osterlind 1992, Jemal 2008, Aceituno-Madera 2010) ενώ ταυτόχρονα τα ψηλότερα ποσοστά μελανώματος είναι μεταξύ ανθρώπων που κάνουν τακτική και έντονη χρήση αντιηλιακού (Wolf 1994, Autier 1995, Westerdahl 2000).

Η βιομηχανία αντιηλιακών είναι τεράστια και προφανώς δεν έχει κανένα συμφέρον να μας ενημερώνει για όλα αυτά.   Άλλωστε έχει εξαιρετικά βρώμικη την φωλιά της αφού όλα ανεξαιρέτως τα αντιηλιακά που κυκλοφορούσαν αρχικά ήταν από ανούσια, ως επικίνδυνα.  (Osterwalder 2009, Diffey 2009, Lautenschlager 2007)  Όπως και άλλες μεγάλες βιομηχανίες παραμένει στο απυρόβλητο και πετάει ψευτοεπιστημονικές μελέτες και διαφημιστική προπαγάνδα για να θολώσει τα νερά.

Βγαίνει λοιπόν άκρη;  Όπως πολλά σύγχρονα προβλήματα υγείας, ο τρόπος ζωής μας είναι το θέμα. Ο homo sapiens για 100,000 χρόνια ζει ουσιαστικά όλη μέρα στην ύπαιθρο.  Ξαφνικά (σε εξελικτικό επίπεδο) φυλακίζει τον εαυτό του σε κτίρια όλη μέρα ή πίσω από τζάμια που αφήνουν ένα είδος ακτινοβολίας μόνο (UVA) να περάσει.   Χαμηλή έκθεση στον ήλιο συνδέεται με ένα πράγματα όπως τους ρυθμούς ανάπτυξης ή ανανέωσης των οστών, την καλή λειτουργία της καρδιάς, μεταβολικές ανωμαλίες και προβλήματα του αναπνευστικού συστήματος.

Είναι αυτονόητο.   Είμαστε κατασκευασμένοι για να ζούμε στον ήλιο.  Αντί να πασαλειβόμαστε λοιπόν μάλλον πρέπει απλά να κοιτάξουμε πως θα διατηρούμε κομμάτι του καλοκαιρινού μας lifestyle και τον υπόλοιπο χρόνο με μια πιο ενεργή ζωή στην ύπαιθρο κάθε μέρα όσο μπορούμε.

(Ως συνήθως, μια εξαιρετική πρώτη άποψη για πρόσβαση στα σχετικά επιστημονικά συγράμματα είναι η Wikipedia – http://en.wikipedia.org/wiki/Sunscreen_controversy)

Οι βουδιστές μοναχοί δίνουν πολλές ιδέες στους επιστήμονες.   Αντί όμως να ταμπουρωθούν στην ιεραποστολή και στα μοναστήρια τους και να ισχυρίζονται ότι κατέχουν το μυστικό συστατικό της μαγικής σούπας, εκθέτουν ανοιχτά απόψεις και συνεννοούνται με τους επιστήμονες σε συγκεκριμένα, αναλυτικά και μετρήσιμα σημεία.  Και προσπαθούν να βοηθήσουν τους επιστήμονες να εξάγουν πρακτικά βοηθήματα για όλους μας.

Δεν είναι μόνο θέμα επίδειξης δύναμης.  Πράγματι ένας μοναχός είναι τόσο καλός στην αυτοσυγκέντρωση ώστε να μπορεί να κάνει κάτι που δεν μπόρεσε κανείς άλλος:  σε έκθεση σε εξαιρετικά δυνατό θόρυβο δεν αντιδράει καθόλου.  Ξεπερνούν κατά πολύ ακόμα και μέλη των μυστικών υπηρεσιών στην αναγνώριση συναισθημάτων σε άλλους.  (Έκθεση για κλάσματα δευτερολέπτου σε φωτογραφίες προσώπων.)  Ακόμα πιο χρήσιμα όμως είναι τα πορίσματα από την αντιμετώπιση τοξικών συναισθημάτων.  Τους δείχνουν ταινίες που συνήθως προκαλούν συμπτώματα ναυτίας ή φρίκης και οι μοναχοί εκμπέμπουν εμπάθεια και θετικά συναισθήματα.  Δείχνουν (με λεπτομερείς μετρήσεις σε εγκεφαλογραφήματα) πως ακριβώς μπορείς να είσαι πιο θετικός για τον εαυτό σου και τους άλλους.  Και βοηθάνε να βρεθούν τρόποι να επικοινωνηθούν αυτά τα μαθήματα.   Ανοιχτοί και συζητήσιμοι.

Φαντάζεστε κάτι αντίστοιχο από την Ορθόδοξη εκκλησία;  Οι μοναχοί μας στο Άγιο Όρος είναι κάτι σαν τις Ειδικές Δυνάμεις του Ελληνικού Στρατού:  όλοι φαντάζονται ότι κάνουν κάτι ιδιαίτερο αλλά ποτέ δεν το έχουν δείξει στην πράξη!  Μισόλογα, φήμες, κουτσομπολιά που διαδίδουν οι πιστοί και κακογραμμένα βιβλία…ποτέ δεν είχαν το θάρρος (ή την ικανότητα;) να μιλήσουν ανοιχτά και στα ίσια με την διεθνή επιστημονική κοινότητα με τον τρόπο που δείχνει ο Δαλάι Λάμα.  (Πατήστε εδώ για την περίληψη μιας τέτοιας συνάντησης.  )  Στο κάτω κάτω αν τους ενδιαφέρει η σωτηρία της ψυχής των ανθρώπων, δεν θα έπρεπε να το δοκιμάσουν και αυτό; Μια σύγχρονη θρησκεία αντιλαμβάνεται σφαιρικά τα προβλήματα και δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε “θρησκευτικά” και κοσμικά ζητήματα.

Διαβάστε και το “Περι Θεού Αυταπάτη” του Richard Dawkins και θα γυρίσετε από τις διακοπές σας δηλωμένοι άθεοι!

Δεν είναι απλά ένα τέχνασμα που έφερε 20% παραπάνω κίνηση σε αυτή την ιστοσελίδα.   Είναι ένα κρίσιμο τεστ στον online κόσμο που έχει ξεπεράσει πια απλά την ανάγκη να βλέπει κίνηση σε μια ιστοσελίδα.  Όλοι ασχολούμαστε με τα social media θέλουμε να μάθουμε επιπτώσεις.  Να φέρουμε αποτελέσματα.

Ξέρουμε ότι πολλοί διαβάζουν blogs όπως αυτό.  Τα εμπιστεύονται όμως;  Κάνουν κλικ στους συνδέσμους όπως αυτόν εδώ;  Μια πρόσφατη έρευνα της Harris στις ΗΠΑ βρήκε ένα απογοητευτικό 23% μόνο να δηλώνει ότι εμπιστεύεται τέτοια μέσα.  Ενώ το 60% λέει ναι στα portals και 72% στα επίσημα κανάλια ΜΜΕ που είναι και online.   Είναι όπως λέγαμε παλιότερα για την τηλεόραση.  Μπορεί να είναι ανοιχτή αλλά αυτό δεν αποδεικνύει ότι επηρεάζει κανέναν.

Αλλά κοιτάξτε μια πρόσφατη εικόνα από την Nielsen media η οποία μέτρησε μια θεαματική άνοδο στον χρόνο που περνάνε οι άνθρωποι στην κοινωνική δικτύωση και τα social media/blog.

Ακόμα και με τις ενστάσεις περί μετρήσεων και την σημασία τους (επί εποχής AGB ήμουν ακόμα πιο αντιδραστικός στην έλλειψη ακρίβειας!) είναι εντυπωσιακές οι έξι ώρες στο Facebook.    Η πρόκληση από ότι φαίνεται για τα επώνυμα προϊόντα (είτε είναι άνθρωποι, υπηρεσίες, εταιρείες ή σοκολάτες) θα είναι να παράγουν αρκετό περιεχόμενο ώστε οι πελάτες να αρχίσουν να χρησιμοποιούν απευθείας πρόσβαση στα brand sites.

Ακόμα και μια αφίσα μπορεί να έχει πλάκα

Το σχέδιο Καλλικράτης με γοήτευσε κατ’αρχάς επικοινωνιακά.  Οι διαμαρτυρίες ήταν τελικά ελάχιστες.  Περίεργο…   Αν και δεν ήμουν αρνητικός στην ιδέα, τώρα που πλησιάζουν οι εκλογές διαφαίνεται το έντονο πρακτικό πρόβλημα:  αν η πολιτική προσελκύει χαμηλού επιπέδου ανθρώπους, στους Καλλικρατικούς δήμους τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα! Οι πιο πετυχημένοι, δηλαδή συνήθως πιο διαπλεκόμενοι και βρώμικοι κοινοτάρχες και δήμαρχοι, φιγουράρουν στα ψηφοδέλτια συνδυασμένοι.    Τα μικρά σχήματα καλοθελητών και αγαθών ανθρώπων που ξέρουν και αγαπούνε πραγματικά μια περιοχή είναι αδύνατον πια να επιβιώσουν.   Το σκαλοπάτι, η ελάχιστη προσπάθεια για να μπεις σε έναν Καλλικρατικό Δήμο, είναι πολύ ψηλό.   Απαιτεί κανονική οργάνωση και αντίστοιχα έξοδα.

Μου έκανε λοιπόν καλή εντύπωση μια πρόταση του ΜΚΟ “METIS” προς τους πολιτικούς υποψήφιους.  (Δείτε http://www.vatraxosvrastos.gr/ για να πάρετε μια ιδέα – η ιστοσελίδα δείχνει ντεμοντέ αλλά έχει πολύ υλικό.)   Περιλαμβάνει τα πάντα από περιβαλλοντικές μελέτες μέχρι αύξηση της ποιότητας ζωής και πολλά ακόμα.  Είναι όχι μόνο λυσάρι για επιτυχία στις εκλογές αλλά και φροντιστήριο!  Επειδή ακριβώς δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε, απλά να αλλάζουμε προσέγγιση.  Οι νέοι Καλλικρατικοί δήμοι έχουν μπροστά τους τεράστια επικοινωνιακά προβλήματα.  Οι περισσότεροι ψηφοφόροι δεν ξέρουν καν ποιοί δήμοι ενώθηκαν, πόσο μάλλον τα νέα πρόσωπα.  Αν τους αφήσουμε στην παλιοπολιτική αντίληψη, απλά θα κάνουν ρεκόρ εξόδων σε διαφήμιση, αφίσες, φυλλάδια και άλλα τέτοια ανόητα, ενοχλητικά, αντιαποδοτικά και καταστροφικά για το περιβάλλον.

Τι κάνει λοιπόν οποιοσδήποτε ενεργός πολίτης;  Ασχολείται!  Και φέτος είναι η ευκαιρία μας.  Είστε γραφίστας;   Πιάστε από τώρα τους πελάτες τους και πείτε τους καινούργιες ιδέες.  Μην περιμένετε τον χαμό του Σεπτεμβρίου για να φτιάξετε τα ίδια, βαρετά φυλλάδια. Είστε υποψήφιος;  Ασχοληθείτε με την παραγωγή περιεχομένου, δηλαδή επικοινωνήστε θέσεις και προγράμματα αναλυτικά.   Όπως και με κάθε ιστοσελίδα.  Αν δεν έχει “ζουμί” δεν μας ενδιαφέρει.  Κάνετε internet marketing;  Ε, όχι μην αφήσετε τον πελάτη απλά να αγοράσει διαφήμιση στο Facebook, μια ιστοσελίδα και Google AdWords.  Αφού το ξέρετε ότι είναι ανόητο και δεν φέρνει αποτέλεσμα. Το Facebook είναι πράγματι εκπληκτικό εργαλείο για να αποκτήσετε απευθείας πρόσβαση σε ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό κοινό.  Έχω πολλές τέτοιες περιπτώσεις όπου έχουμε φτάσει 70% ενός Δήμου μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα.   Αλλά δεν δίνω αυτή την πρόσβαση σε κανέναν πελάτη για Facebook spamming.    Αν δεν κάνουν όλοι οι επαγγελματίες που τους εξυπηρετούν με προϊόντα και υπηρεσίες αρπαχτές στις εκλογές, δεν θα μπορούν ούτε και οι πολιτικοί.

Έχουν αρχίσει να κάνουν ήδη οι πρώτοι ντου.  Αυτό το αίτημα φιλίας από κάποιον που δεν έχετε ακούσει ποτέ;  Ναι ο γραβατωμένος μεσήλικας.  Για κοιτάξτε καλύτερα το προφίλ του πριν το αποδεχτείτε.    Γιατί είναι θέμα χρόνου να αρχίσουν τα ανόητα μηνύματα.  Κάτι σαν τους φανατικούς θρησκευόμενους, αυτοί οι άνθρωποι προδίδονται από την γλώσσα που χρησιμοποιούν.  Τους ξεφεύγουν πολιτικάντικοι ορισμοί και λέξεις, γενικότητες χωρίς νόημα.  Τι ελπίδες έχουν να μην είναι εξίσου ανούσια και η παρουσία τους στο Facebook;

έσταζε καρκίνωμα, την πίκρα για τους άντρες.

Η μια έχτισε πύργους με λεφτά,

ή άλλη πύργους με άμμο.

Κι η τρίτη, η μικρότερη,

με βασανίζει εμένα.

.

Συγχωρεσέ τον μάνα,

συγχώρεσέ τον, δεν είναι αργά.

.

Κι αν δεν μπορείς αυτόν,

αν δεν βρίσκεις την δύναμη απ’τις παλιές συνήθειες,

Ας είναι άλλος με λεφτά,

πύργους στην άμμο,

ή ότι άλλο θες,

που θα σε διασκεδάσει.

.

Συγχώρεσέ τον μάνα,

συγχώρεσέ τον, να χαρείς.

.

Άσε τα χείλια σου να ανοίξουν,

να ξεσφίξουν, ναι, μπορούν!

Ξέχνα λεφτά,

την άμμο

και τον θάνατο που έρχεται

σε όλους όπως έρθει.

.

Συγχώρεσέ τον μάνα,

συγχώρεσέ τον, για να σωθείς.

.

Συγχώρα με κι εμένα.

.

.

(Περισσότερα (και νομίζω καλύτερα!) ποιήματα, μαζεμένα στο παλιό blog.)

Δεν θέλουμε να ξέρουμε:

1. Ότι ξύπνησες, έφαγες ή ήπιες.  Είναι πλέον γεγονός ότι ειδικά σε νέες γυναίκες το Facebook είναι το πρώτο πράγμα που κοιτάνε (πριν καν πάνε τουαλέτα) αλλά δεν μας ενδιαφέρει.  Αν θέλετε να προσθέσετε την ενδιαφέρουσα συνταγή ή μια συναρπαστική φωτογραφία σας στο κρεβάτι, κάτι πάει κι έρχεται.  Οριακά.  Γιατί και υπερβολικά ξεδιάντροπες αναφορές στο σεξ χάνουν την αξία τους όταν δημοσιοποιούνται έτσι.

2.  Αποφθέγματα σοφών αντρών ή γυναικών.  Ή αυτό το στυλ γραφής για εφηβικό λεύκωμα με αόριστες γενικολογίες.  Ακόμα και αν είστε έφηβοι, μην το κάνετε online.    Δεν μας λέτε κάτι, πόσο μάλλον όταν δεν κάνατε copy-paste και έχει ορθογραφικά λάθη η δανεική μαγκιά σας.
3. Πόσο μισείτε κάποιον ή κάτι, ή πόσο βαριέστε που γυρίσατε από διακοπές.  Και βέβαια το γεγονός ότι το αφεντικό είναι ανεγκέφαλος καραγκιόζης.   Το μίσος, σαν ανεπεξέργαστο συναίσθημα, πολύ σπάνια προσφέρεται για εποικοδομητικό διάλογο.  Δεν πρόκειται να σας βοηθήσει στο μέλλον αυτό που γράφετε, μάλλον δεν θα σας αντιπροσωπεύει καν και σχεδόν σίγουρα θα γυρίσει μπούμερανγκ αργά ή γρήγορα.

4. Παρανομίες.  Κλέψατε κάτι;  Αντιγράψατε στο διαγώνισμα;  Στήνετε μια απάτη;  Δεν θέλουμε να το μάθουμε βέβαια;  Μας κάνετε συνένοχους χωρίς να φταίμε σε τίποτα.  Έχουμε υποχρέωση να σας καταδώσουμε ή μήπως γράφετε μπούρδες απλά για εντυπωσιασμό;    Έχετε πέσει ήδη πολύ χαμηλά είτε το κάνατε είτε όχι.  Οι παρανομίες όπως και η συζυγική απιστία, είναι κάτι που δεν κερδίζει ποτέ από την δημοσιοποίηση.

5. Τα μισόλογα!  Είναι κάτι ατάκες όπως “όμορφα!”  ή “αυτό είναι″ οι οποίες είτε απευθύνονται σε έναν μόνο από τους “φίλους” ή σε εξωγήινες μορφές νοημοσύνης.  Μάλλον έχουν σχέση με κάτι άλλο, το οποίο όμως δεν μας γίνεται γνωστό.  Οπότε συνήθως έχουν από κάτω σχόλια όπως “τι όμορφα;”  και “ποιό είναι;” και ακόμα πιο ανόητα χασίματα χρόνου για όλους μας.

Το θέμα δεν διαφέρει και πολύ από την εποχή πριν είκοσι χρόνια που έγραφα οδηγίες καλών τρόπων στο email.  Δεν είναι απλά χάσιμο ρεζίλι, είναι πιθανώς και επικίνδυνα για την καριέρα, τις φιλίες και το κοινωνικό σας προφίλ.  Σκεφτείτε το πριν πατήσετε “δημοσιοποίηση”.   Είναι σαν να βάλατε όλους τους καλεσμένους του γάμου σε ένα και μόνο τραπέζι και τους μιλάτε σαν να είναι ίδιοι.  Δεν είμαστε ίδιοι.   Σεβαστείτε το.

Σημειώστε ότι οι εικόνες είναι από πραγματικά σχόλια χρηστών του Facebook που δεν είναι καν φίλοι μου.  (Άλλα άφησαν δημόσια διαθέσιμα όλα αυτά τα μαργαριτάρια.)

Και που θα τα πάτε τα λεφτά αν κερδίζατε;

Σαν συνολικό κομμάτι του τζόγου, στο διαδίκτυο είναι ακόμα ψιλά τα πράγματα. Φαίνεται μόνο να επιταχύνει το τέλος του ιπποδρόμου που ήταν η πρώτη νόμιμη μορφή τζόγου. Η δικιά μου αντίρρηση δεν είναι ηθική όσο κοινωνικής προέλευσης. Δεν είναι σωστό να φορολογούνται έμμεσα ομάδες πληθυσμού (οι φτωχοί και οι ανόητοι) μέσα από τον τζόγο. Αφού αποδεδειγμένα αυτοί χάνουν. Και όπως με το χρηματιστήριο, χάνουν νομίζοντας ότι ελέγχουν σε κάποιο βαθμό τις παραμέτρους.

Αν βάλουν μεγάλες πινακίδες στα τραπέζια του καζίνο, ή πριν από κάθε online κουλοχέρη σου λέει “έχεις 1 στις 200 εκατομμύρια πιθανότητες να κερδίσεις μόνο” ίσως να ήταν καλύτερα. Κάτι σαν τα προειδοποιητικά στα τσιγάρα! Και καλά στα τυχερά παιχνίδια. (Μήπως είναι πιο σωστό να τα ονομάζουμε “παιχνίδια του άτυχου;) Σε αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο ή το σούμο υποτίθεται ότι παίζει ρόλο η ικανότητα. Κι όμως απανωτά σκάνδαλα ντοπαρίσματος και στημένων αγώνων κλειδωνύζουν το σούμο σε βαθμό να μην το μεταδίδει πια η εθνική τηλεόραση στην Ιαπωνία! (Στο ποδόσφαιρο το κύκλωμα τρομοκρατίας είναι μεγαλύτερο και βγαίνουν πιο αραιά αντίστοιχα σκάνδαλα.)

Παρόμοιες είναι οι αντιρρήσεις μου με τον τζόγο στο χρηματιστήριο. Και εκεί κάποιοι ελέγχουν τις πληροφορίες και κάποιοι (οι μικροεπενδυτές) χάνουν νομίζοντας ότι επενδύουν επιχειρηματικά. Και έχει ενδιαφέρον όταν μια ρώσικη εταιρεία, η DST μπαίνει στον χώρο των online επενδύσεων αγοράζοντας το 10% του Facebook ή ολόκληρο το ICQ. Είναι η εταιρεία που ξεκίνησε το 2005 με το mail.ru και η ίδια που αγόρασε την Zynga για τα κοινωνικά παιχνίδια της. Πολλοί είπαν ότι πλήρωσε πολλά αλλά απλά ζηλεύουν το γεγονός ότι μπορεί να κάνει τόσο γρήγορα τόσο αποφασιστικές κινήσεις. Αν συνδυάσεις Zynga με Facebook αξίζει πολλά. Αν προσθέσεις και τα QQ coins, virtual λεφτά από την κινέζικη TenCent αρχίζει και χοντραίνει το πράγμα.

Μαζί με την Naspers που ελέγχει τις εξελίξεις στην Αφρική και την TenCent της Κίνας οι τρεις εταιρείες μοιάζουν σαν μαφιόζικο μπλοκ. Εκεί που δεν τολμούν να επενδύσουν στο διαδίκτυο οι δυτικές εταιρείες, μπαίνουν δυναμικά αυτές οι τρεις. Όχι μόνο έχουν επενδύσει η μία στην άλλη, αλλά ανταλλάσουν πληροφορίες με ότι έχουν μάθει από την μια αναπτυσσόμενη αγορά, όπως μπορεί να εφαρμοστεί στην άλλη. Στη Ρωσσία ήξεραν πριν από όλους ότι δεν θα υπήρχε φάση με χρήση email στην αγορά αλλά ότι η μάζα θα πήγαινε κατευθείαν στα social media για επικοινωνία. Γιατί το είχαν δει να γίνεται σε άλλες αγορές.

Η ανοιχτή ανταλλαγή πληροφοριών προς συμφέρον της επιχείρησης είναι όχι απλά θεμιτό, αλλά επιθυμητό μέσο για να λειτουργήσει σωστά η αγορά. Αντίθετα με τα τυχερά παιχνίδια, μπορούν και πρέπει να μειώνουν τις πιθανότητες αποτυχίας προσφέροντας το σωστό προϊόν την σωστή στιγμή.

Στο σούμο υπάρχουν 82 πιθανές κινήσεις. Χάνουν την αξία τους όταν όλος ο αγώνας είναι στημένος. Στην ανάπτυξη του διαδικτύου υπάρχουν άπειρες πιθανότητες. Κερδίζουν σε αξία όσοι δεν προσπαθούν να βγάλουν μόνοι τους άκρη. Είναι σαν να παίζετε μόνοι σας online κουλοχέρη.

Όταν άρχισαν να παίρνουν πιο σοβαρά το διαδίκτυο οι εταιρείες συνήθως το έβαλαν στο τμήμα marketing. Πολλές φορές όμως απλά ο υπεύθυνος για τους υπολογιστές της εταιρείας το φρόντιζε το θέμα. Ακόμα και τώρα για τις περισσότερες ελληνικές εταιρείες, το internet παραμένει δευτερεύουσας σημασίας δραστηριότητα. Οπότε είναι απλά ένα κόστος. Και το μπαλάκι πάει ακόμα μεταξύ marketing και IT.

Σκάνε κύματα αλλαγών στα βράχια της διοίκησης...

Έχω δει και εταιρείες να διαλύουν το δίκτυο πωλήσεών τους λόγω διαδικτύου. Η γνωστή Nero (το προγραμματάκι με το οποίο “καίτε” DVD μάλλον) έφτασε πολύ σύντομα να πουλάει περισσότερα αντίγραφα online παρά σε κουτιά. Το κλασσικό δίκτυο πωλήσεων άφριζε. Το marketing δεν ήξερε που να δώσει έμφαση. Το ΙΤ έβρισκε πολύ πιο εύκολο να ασχολείται με τις online πωλήσεις παρά με τα πολύπλοκα θέματα του καναλιού διανομής. (Είναι άνθρωποι και όχι 0 και 1…) Μια άλλη εταιρεία, η Babylon, με κάλεσε στο Ισραήλ για να “χτίσει” το κανάλι της. Αλλά με 95% πωλήσεις online τελικά ήταν απλά ένα ωραίο μάθημα σε SEO και online πωλήσεις. Άντε και η βόλτα στην Ιερουσαλήμ είχε ενδιαφέρον.

Ποιά είναι η λύση; Τα εργαλεία που αναγκάζουν την εταιρεία (για ελληνικές εταιρείες διαβάζετε “τον επιχειρηματία”!) να δούνε πιο σφαιρικά το θέμα. Εξαιρετικό παράδειγμα: η παρακολούθηση των ΜΜΕ. Η υπεύθυνη marketing ψάχνει αποκόμματα ή κάνει φωτοαντίγραφα περιοδικών. Ο ΙΤ στέλνει email με links αναφορών ή αποτελέσματα analytics. Και οι δυο βλέπουν λιγότερο από μισή εικόνα. Οποιαδήποτε απόφαση παρθεί με βάση τα αποτελέσματά τους θα είναι λανθασμένη.

Οι περισσότερες εταιρείες συνεχίζουν μια διαρχία. “Εσύ κάνε αυτά και εσύ τα άλλα.” Νομίζουν ότι είναι διπλό χτύπημα, αλλά είναι χτύπημα στα τυφλά. Δεν έχουν ιδέα τι επίπτωση έχει στις πωλήσεις, στην εταιρική φήμη ή οτιδήποτε άλλο. Απόπειρες συντονισμού αποτυχαίνουν, μόνο το κόστος μπορεί να μειωθεί. Ή με καλή μηχανογραφική υποδομή να υπάρχει λιγότερη διπλή δουλειά και copy – paste.

Δεν είναι μυστικό ότι το περιοδικό “RAM” το αντιπαθούσα. (Τώρα πια δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα καν!) Με έθιγε αισθητικά, σαν περιεχόμενο και σαν ύφος. Όταν έπιανε θέματα που ήξερα καλύτερα από αυτούς, με τρέλαινε η μόνιμη θυσία της αντικειμενικότητας και της ουσίας στον βωμό της ψευτομαγκιάς και της “άποψης”. Αλλά πούλαγε διαφήμιση. “Γιατί όταν βγαίνει πρώτο το προϊόν μου”, μου εξηγούσαν επιχειρηματίες σοβαροί κατά τα άλλα, “χτυπάει το τηλέφωνο σαν τρελό!” Δεν έχει σημασία πόσο αντιεπιστημονικά τα τεστ, πόσο κακογραμμένα τα συμπεράσματα, πόσα λάθη και πόσες παραλείψεις. Τα τηλέφωνα χτυπάνε κάθε τόσο και αυτό μας αρκεί... Όταν έκανα την τηλεοπτική εκπομπή είδα ακόμα πιο εξωφρενικές άμεσες επιπτώσεις προβολής. Το μαζικό μέσο δεν έχει πεθάνει, ούτε κατά διάνοια.

Η σφαιρική άποψη δημιουργείται όταν βλέπεις τις σωστές πληροφορίες. Όλες μαζί και κατανοητές. Σε ένα σύστημα ελέγχου δημοσιευμάτων όπως αυτό της Qualia (www.qualia.gr – το έχω αναφέρει και εδώ) το οποίο παρακολουθεί τηλεόραση, ραδιόφωνο, social media και άλλα ΜΜΕ όλα μαζί. Γιατί είναι αδύνατον να έχετε σφαιρική εικόνα για σωστές αποφάσεις αλλιώς. Δεν μπορείτε να δείτε ποιός επηρεάζει ποιόν. Υπάρχει κάποιο blog από το οποίο ενημερώνονται οι περισσότεροι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι; Ναι, ίσως είναι το troktiko.blogspot.com. Αλλά το Troktiko από που ενημερώνεται; Και blogs όπως αυτό εδώ που διαβάζετε τώρα από που παίρνουν ιδέες;

Είναι πολύπλοκα αλλά όχι άλυτα θέματα. Και απαιτεί εργαλεία που να μην κολλάνε στο “ιντερνετάκια” ούτε στην “μαρκετινγκατζού”…

]]> http://alexanderchalkidis.com/blog/?feed=rss2&p=1143 0 http://alexanderchalkidis.com/blog/?p=1218&utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2586%25cf%2589%25cf%2584%25ce%25bf%25ce%25b3%25cf%2581%25ce%25b1%25cf%2586%25ce%25af%25ce%25b1-%25cf%2580%25cf%2581%25ce%25bf%25cf%2586%25ce%25af%25ce%25bb-%25ce%25b4%25ce%25b5%25ce%25bd-%25ce%25b5%25ce%25af%25ce%25bd%25ce%25b1%25ce%25b9-%25ce%25b1%25cf%2580%25ce%25bb%25ce%25ae-%25cf%2585%25cf%2580%25cf%258c%25ce%25b8 http://alexanderchalkidis.com/blog/?p=1218#comments Mon, 12 Jul 2010 20:20:18 +0000 admin http://alexanderchalkidis.com/blog/?p=1218 Το καλοκαίρι είναι η εποχή που ξεραίνονται τα χόρτα και… αλλάζουν προφίλ στο Facebook όλοι.    Προφανώς δικό σας είναι το προφίλ, ότι θέλετε βάζετε, αλλά σκεφτείτε και τα εξής:

1. Γελοίες φωτογραφίες ή φωτογραφίες σας όταν κάνετε κάτι γελοίο μάλλον δεν πρέπει να είναι εκεί.   Θα το μετανιώσετε αργά ή γρήγορα είτε γιατί τις είδε το αφεντικό σας, η μητέρα, ο θείος ή οποιοσδήποτε από τώρα ως τον θάνατό σας που δεν θέλετε να σας δει έτσι.

2. Δεν είναι μόνο οι δικές σας φωτογραφίες που ανεβάζετε μόνοι σας, αλλά και όσες ανεβάζουν άλλοι.  Κακοτραβηγμένες, με φλας, από άσχημες γωνίες…οτιδήποτε δεν σας αρέσει απλά αφαιρέστε την επισήμανση ή ζητήστε τους να την κατεβάσουν και τελείως.

3. Είστε σίγουροι ότι πρέπει να είστε αγκαζέ με το αμόρε, τα παιδιά ή τον σκύλο σας;  Σκεφτείτε το λιγάκι.  Μπορεί πράγματι να είναι αυτό που θέλετε να δούνε όλοι, το είδος προφίλ που θέλετε να “βγάλετε” αλλά μπορεί και όχι.

4. Αν είναι χάλια η φωτογραφία, μην την βάλετε!  Συνηθισμένα λάθη οι σκοτεινές ή μπερδεμένες φωτογραφίες.

5. Ποιοί την βλέπουν την φωτογραφία;  Ίσως αξίζει να βάλετε μια πιο επαγγελματικά τραβηγμένη φωτογραφία.  Και αν πρόκειται για επαγγελματική χρήση, ίσως αξίζει και να πειραματιστείτε με πιο όμορφα κόλπα.  (Εδώ ένα απλό παράδειγμα)

6. Λίγη επεξεργασία για να φαίνεται καλύτερα το περιεχόμενο είναι εντάξει.  Εξωφρενικά καλωπίσματα μας βρωμάνε.  Και αυτά τα εφέ και καρτούν τα έχουμε δει χίλιες φορές.

Η φωτογραφία προφίλ είναι κυρίως για να αναγνωρίζουν όλοι ποιός ή ποιά είστε.    Αυτή η κλασσική φωτογραφία στον καθρέφτη όπου η κάμερα κρύβει σχεδόν όλο το πρόσωπο δεν μας βοηθάει…ούτε τα cool τεράστια γυαλιά ηλίου.    Το ίδιο και η φωτογραφία σας σαν μωρό, μια κυρίως γυναικεία πάθηση.  (Οι άντρες παραείναι μάγκες για τέτοια!)  Ακόμα χειρότεροι αυτοί  που βάζουν την φωτογραφία του μωρού αντί για τον εαυτό τους.  Έχει ολόκληρη υποδομή το Facebook για φωτογραφίες με όποιο θέμα θέλετε παιδιά, μην μας μπερδεύετε!  Αν είμαι φίλος σας, με ενδιαφέρει το δικό σας χαμόγελο όταν κοιτάτε τον μπέμπη, όχι το δικό του.  Άλλη συχνή πάθηση είναι η φωτογραφία της μοτοσυκλέτας ή του (καγκουρωκαραπειραγμένου) αυτοκινήτου τους.

Εκτός και αν λειτουργείτε με ανωνυμία επίτηδες, δεν έχει νόημα να βάζετε άσχετα πράγματα στην εικόνα του προφίλ σας.  Πολιτικά μηνύματα, άποψη, γνώμη, το αγαπημένο σας προϊόν ή ταινία και όλα τα άλλα που νιώθετε την ανάγκη να βγάλετε από μέσα σας μπορείτε να το κάνετε σε ένα από τα πολλά διαθέσιμα σημεία για αυτά.   Πάντα όμως με προσοχή γιατί το Facebook είναι διάτρητο από ιδιωτικότητα, υποθέστε ότι θα τις δούνε όλοι.

Πιο χρήσιμες φωτογραφίες είναι αυτές που σας δείχνουν εν δράση σε ώρα δουλειάς.  Πονηρά έξυπνο σαν προώθηση επαγγελματικά αφού συνήθως είστε κυρίαρχος/η της κατάστασης στο φυσικό σας περιβάλλον και προβάλλονται τα σωστά στοιχεία για όσους ψάχνονται.  Η πιο περίεργη περίπτωση φωτογραφίας προφίλ είναι η ολόσωμη με μαγιώ.  Ή σε οποιαδήποτε κατάσταση ημίγυμνου/σέξυ.  Προφανώς το Facebook είναι τρόπος γνωριμίας αλλά ακόμα και έτσι μάλλον δεν θέλετε να το κάνετε βούκινο.  Εκτός και αν είστε επαγγελματίας στην βιομηχανία του σεξ οπότε ισχύει η προηγούμενη συμβουλή για το φυσικό σας περιβάλλον!  Αν απλά είστε περήφανοι/ες για την κορμάρα σας φέτος το καλοκαίρι σκεφτείτε αν θα κάνατε πασαρέλα με τέτοια αμφίεση ζωντανά μπροστά σε όλους τους “φίλους” σας.  Γιατί αυτό κάνετε με τέτοιες φωτογραφίες.

Πριν πατήσετε λοιπόν “φόρτωση” αυτής της φωτογραφίας από τις διακοπές σας, ναι αυτή που ψιλοφαίνεστε και το υπόλοιπο είναι όλο θάλασσα ή ουρανός, ξανασκεφτείτε το.  Ακόμα και σχόλια τύπου “αχ, επιτέλους μια εβδομάδα διακοπές να ξεσκάσω από την πίεση στη δουλειά” μπορούν να γυρίσουν μπούμερανγκ εναντίον σας.  Μήπως απλά να τις ρίξετε σε ένα άλμπουμ φωτογραφιών και να το κάνετε διαθέσιμο μόνο σε κάποιους από τους “φίλους” σας στο Facebook;

(Μην ξεχνάτε ότι σε μεγάλο βαθμό χάνετε όλα τα δικαιώματα σε οποιαδήποτε φωτογραφία ανεβάσετε στο Facebook.)

Βέβαια και η δικιά μου φωτογραφία προφίλ δεν είναι τέλεια.  Ως φωτογράφος συνήθως είμαι πίσω από την κάμερα και δεν έχω πολλές καλές δικές μου φωτογραφίες για να παίξω.  Αλλά αυτό το επίπεδο διερεύνησης, το γεγονός ότι τα σκεφτόμαστε όλα αυτά, είναι απαραίτητο πλέον για έναν online κόσμο όπου δεν πρέπει να πέσετε στην παγίδα του Facebook και να αρχίσετε να απλώνετε προσωπικές πληροφορίες απλόχερα εκεί που θα το μετανιώσετε.  (Το άρθρο ξεκίνησε σαν ειρμός όταν αφηρημένος έπεσα σε αυτή ακριβώς την παγίδα και σήκωσα μια δικιά μου φωτογραφία από μπάνιο σε ποτάμι στο Facebook. )

Τα αστεράκια της ένωσης μαραζώνουν

Οι περισσότεροι έφηβοι κάποια στιγμή σκέφτονται να αυτοκτονήσουν. Και οι περισσότεροι παντρεμένοι να χωρίσουν. Στο τέλος και οι δυο ομάδες δέχονται συνήθως την μοίρα τους και συνεχίζουν. Η ευρωπαϊκή ένωση κουβαλάει παρόμοια ψυχολογικά θέματα. Στις περισσότερες χώρες οι δημοσκοπήσεις πολιτών δείχνουν σταθερά περισσότερους εναντίον της ένωσης ακόμα και τώρα. Αλλά σαν παντρεμένοι με παιδιά, σιγά σιγά συνηθίζουν την ιδέα της μονιμότητάς της.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να δεχτούμε και την σημερινή της κατάντια. “Όλοι ξέρουμε τι να κάνουμε. Απλά δεν ξέρουμε πως θα επανεκλεγούμε αν το κάνουμε” είχε πει ο Ντε Γιούνκερ το 2007. Συνόψισε την έλλειψη ουσιαστικής πολιτικής πηγμής η οποία μας ταλανίζει σε όλη την ήπειρο. Το πρόβλημα δεν είναι διαφορές κοινωνικής πολιτικής, είναι να το πάρουμε απόφαση. Σαν τον γάμο ή το γεγονός ότι δεν θέλεις πραγματικά να αυτοκτονήσεις.

Το 1992 η ένωση αντιμετώπιζε αντίστοιχη κρίση αλλά ο Ζακ Ντελόρ είδε τον δρόμο. Αφού η ευρωπαϊκή ένωση είναι κατεξοχήν ένωση οικονομική, ας επικεντρωθούμε εκεί. Αφήστε τα “δύσκολα” κοινωνικά θέματα και δείτε τα απλά. Αυτά που επιταχύνουν τα θετικά του τεράστιου αυτού εμπορικού μπλοκ. Γιατί να έχουμε διαφορετικά συστήματα φορολόγησης; Γιατί η ΗΠΑ έχουν τόσο πιο εύκολο σύστημα για θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας; Γιατί δεν απελευθερώνεται πραγματικά η αγορά τηλεπικοινωνιών ή υγείας; Πως μπορούμε να βοηθήσουμε στην πιο εύκολη διαδικασία χρεώσεων ανάμεσα σε χώρες και επίλυσης σε διαφορές;

Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι μοιάζουν με γκρινιάρηδες παντρεμένους. Κατηγορούνε τώρα τους σπεκουλαδόρους αλλά ξεχνάνε ότι τα ίδια hedge funds χρηματοδότησαν την διεύρυνση της Ευρώπης παλιότερα. Ο Ζακ Ντελόρ μάζεψε όσους πίστευαν στην ελεύθερη αγορά και πέρασε τις αλλαγές που έβλεπε ως πιο συμβατές με τις βασικές αρχές της ένωσης. Κάτι αντίστοιχο πρέπει να γίνει και τώρα. Αφού δεν το παίρνουμε απόφαση να την διαλύσουμε δεν κερδίζουμε τίποτα χώνοντας τα κεφάλια μας στην άμμο με ημίμετρα.

Φωτογραφίες από αληθινές κτηνωδίες!

Ακούω για καμπάνιες στο Facebook πολύ τελευταία. Προφανώς σαν νέο παιχνίδι έλκει υπερβολές για όσους ενθουσιάζονται με αυτό. Μερικά παραδείγματα:

1. Η Adidas είναι μεγάλη επιτυχία του Facebook με τα Adidas Originals, άπειρες πληροφορίες για προϊόντα και εκδηλώσεις και 2.1 εκατομμύρια οπαδούς. Αντίθετα η Nike, τόσο πετυχημένη σε τόσα άλλα μέσα (και πρόσφατα νικήτρια του παγκοσμίου κυπέλου ποδοσφαίρου σαν brand buzz) δεν φτάνει καν τους 400,000 με μια σχεδόν νεκρή σελίδα.  (Αλλά διαβάστε εδώ πως κατάφερε να βγει κερδισμένη στο Μουντιάλ παρότι δεν ήταν επίσημη χορηγός.)

2. H Publicis έφτιαξε τον Woody, έναν χαρακτήρα για το TgI Friday’s. Δεν έγινε τίποτα δραματικό. Η τηλεοπτική όμως διαφήμιση για την σελίδα στο Facebook την απογείωσε.

3. Η Ford είχε μια παρουσία στο FB αλλά ουσιαστικά πήρε μπρος όταν αποφάσισε να κάνει κανονική υποστήριξη πελατών μέσα από αυτή στα σοβαρά και να το επικοινωνεί και σε άλλα σημεία όπως στα γκαράζ.

4. Η Pepsi έχει βέβαια σελίδα στο Facebook με “μόλις 250,000 fans”. Αντίθετα η – κατά τα άλλα διαφημιστικά και επικοινωνιακά πιο βαρετή – Κόκα Κόλα είναι κοντά στα 4 εκατομμύρια από μια σελίδα που δεν την ξεκίνησε καν η ίδια αλλά δυο απλοί οπαδοί της. Τους κάλεσε για κουβέντα στα κεντρικά της γραφεία, τους υποστήριξε και η σελίδα εκτοξεύτηκε.

Αυτά είναι μερικά παραδείγματα τρανταχτών και γνωστών μεγάλων ονομάτων. Οι αρχές όμως είναι κοινές και για το σουβλατζίδικο της γειτονιάς. Δείτε πχ http://www.facebook.com/coldstonecreamery ή StarBucks (4.5 εκατομμύρια fans!) για να καταλάβετε πόσο απλό αλλά περίτεχνο είναι το νέο αυτό επικοινωνιακό μέσο για προώθηση.

Πατήστε στην εικόνα για να δείτε τι γίνεται με μη - virtual παιχνίδια!

Παλιά μιλάγαμε για παιχνίδια γνώσεων ή παιχνίδια μνήμης.   Άντε θεατρικό παιχνίδι για τους κουλτουριάρηδες.   Τώρα ψάχνουν παιχνίδια με τον μπομπ σφουγγαράκη, mario, ben10 ή barbie games.  Άντε pretty poly.  Ο υπολογιστής καλύπτει πολλά κενά σε πολλά σπίτια, αλλά κυρίως στους χώρους εργασίας.  Δεν παίρνω αύξηση;  www.y8.com μόλις γυρίσει την πλάτη το αφεντικό.   Κρίση και δεν έχει δουλειά;  www.games.gr .  Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το παιχνίδι.  Μοιάζουν αρκετά άλλωστε.  Χασομέρι είναι όπως και το Facebook ή το YouTube πολύ συχνά.  (Και με επικίνδυνες επιπτώσεις.)

Η μάθηση δια του χασομεριού είναι πανάρχαια τιμημένη παράδοση, άρρηκτα δεμένη με την ανθρώπινη ύπαρξη.  Και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια μπορούν να βοηθήσουν όχι μόνο στον συντονισμό ματιού/χεριού ή στα ρεφλέξ αλλά και σε πολλά ακόμα χρήσιμα.  Αλλά αυτό δεν είναι καινούργια θεωρία.  Απλά το 2009 ήταν  η χρονιά των casual games.   Με το κοινωνικό τους στοιχείο. Επιτυχίες όπως το Farmville, η εξαγορά της Playfish από την Electronic Arts…τα σημάδια ήταν έντονα. Zynga και Playdom παίρνουν σειρά. Η νέα αυτή αγορά άρχισε να παίρνει συγκεκριμένο σχήμα και στα τελικά προϊόντα αλλά και στον τύπο ομάδας που τα δημιουργεί. Το πιο ενδιαφέρον είναι η αντιμετώπιση του “πελάτη”, δηλαδή του παίχτη. Σε αυτά τα παιχνίδια η ανάγκη να εθιστούμε είναι άμεση. Δεν το αγόρασες μια φορά στο μαγαζί και τέλος. Κάθε μέρα το διαλέγεις αν σου αρέσει.

Οι κατηγορίες παιχνιδιών είναι από πόκερ μέχρι φάρμες και από social rpg μέχρι παιχνίδια για φλέρτ. Οι τρόποι πληρωμής υπό εξέλιξη. Τα ερωτηματικά για άλλες πλατφόρμες εκτός από το Facebook πολλά. Θα διασπαστεί η αγορά και αν ναι, πως; Και φανταστείτε ότι δεν έχει πάρει καν μπρος κανονικά σαν πλατφόρμα ακόμα το κινητό. Οι παίχτες πολλοί και οι εξελίξεις θα είναι γοργές…

(O τίτλος αναφέρεται σε ένα ενδιαφέρον φαίνομενο πληκτρολόγησης σε λάθος γλώσσα κατά την καταχώρηση.  Ειδικά αυτή η διεύθυνσή όμως – που σχετίζεται με games –  συνεχίζει να έχει πολλά hits με αυτή την μορφή πολλά από τα οποία καταλήγουν εδώ.)

51.com, 6Waves, Activision, AddictingGames, AdNectar, AdParlor, Atari / Cryptic Studios, BigFish Games, BigPoint, Blizzard, Boku, Boomerang Networks, Crowdstar, DeNA, DoubleDing, Digital Sky Technologies, Electronic Arts, Firecue, Friendster, Gambit, Gameloft, Glu, GMG Entertainment, Google, GratisPay, Gree, Green Patch, gWallet, hi5, InComm, Kaixin001, Kongregate, Live Gamer, LOLapps, Mixi, Nexon, ngmoco, Offerpal Media, OpenFeint, Peanut Labs, Playdom, Playfirst, Playfish, PlaySpan / Spare Change, Pogo, PopCap Games, QZone, RenRen / Xiaonei, RockYou, Serious Business, SGN, Shanda, Social Hour, Social Reach, SocialGold / Jambool, SponsorPay, Super Rewards / Adknowledge, SupersonicAds, Target, Tatto Media, Tencent, The9, TokenAds, TrialPay, Ubisoft, VKontakte, Zong, Zynga

Υπέροχα βίντεο της Ελλάδας των 60 αλλά δεν θα τα βρείτε από το Google! (Μέχρι να το φτιάξω)

Καθότι είχε μεγάλη επιτυχία το άρθρο σχετικά με την εμμονή να “βγαίνουμε πρώτοι στο Google”, να προσθέσω και πέντε παράγοντες που είναι αρνητικοί. Δηλαδή είναι πράγματα που έκαναν παλιά (και μερικοί πουλάνε ακόμα ως Search Engine Optimization σε αδαείς) αλλά τώρα πια όχι μόνο δεν δουλεύουν, αλλά έχουν και αρνητικό αποτέλεσμα.

1. “Πληρώστε μας να σας βάλουμε στις μηχανές αναζήτησης”. Πραγματικά γελοία υπηρεσία η οποία θα έπρεπε να απαγορευτεί να διαφημίζεται αφού δεν έχει κανένα νόημα εδώ και πολλά χρόνια. Αλίμονο αν περίμενε η Google να καταχωρηθεί κάπως μαγικά και επίσημα η ιστοσελίδα σας! Μου έχει τύχει να τηλεφωνήσει περιχαρής πελάτης που “βγήκε πρώτος στα αποτελέσματα” πριν καν τελειώσει το πρώτο πρόχειρο στήσιμο ενός blog! Τα bots της Google περιφέρονται με εκπληκτικές ταχύτητες και νοημοσύνη σε όλο το διαδίκτυο.

2. Κατάχρηση keywords. Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι το www.hellenicvisualarchives.info μια κατά τα άλλα συμπαθέστατη προσπάθεια συγκέντρωσης και διάσωσης οπτικού υλικού για την Ελλάδα. Δείτε πως ήταν η περιοχή σας στα τέλη του ’60. Αν όμως βάλετε στο google οποιεσδήποτε από τις λέξεις κλειδιά που περιγράφουν το υλικό δεν βγάζει τίποτα! Αν και πολλές από αυτές τις λέξεις και οι συνδυασμοί τους είναι μοναδικοί. Το πρόβλημα προήλθε από τον υπερβάλλον ζήλο στην καταχώρηση όπου μπήκαν δεκάδες keywords σε κάθε άρθρο. Η Google την είχε πατήσει παλιότερα με τέτοια κόλπα. Τώρα μόλις βλέπει μεγάλο αριθμό keywords απλά θεωρεί ότι είστε απατεώνες και σας εξαφανίζει την ιστοσελίδα.

3. Ανταλαγές links. Ήταν παλιότερα διεδομένη πρακτική να λες σε κάποιον άλλον blogger “βάλε με στο δικό σου blog και θα σε βάλω στο δικό μου”. Αν γίνεται σε περιορισμένο βαθμό δεν υπάρχει πρόβλημα. Αλλά οι εταιρείες που προσφέρουν εισερχόμενα links και υπόσχονται θαύματα έχουν επισημανθεί από τις μηχανές αναζήτησεις και μπαίνουν σε μαύρη λίστα. Το διαδίκτυο ζει από το πλέγμα συνδεσμων αλλά όταν αυτοί γίνονται με νόημα και μέτρο.

4. Σχόλια σε άλλα blog. Πάτε σε άλλα blog και γράφετε ένα δήθεν σχόλιο αλλά με αναφορά στην ιστοσελίδα σας. Εκτός από το γεγονός ότι νιώθεις άσχημα γιατί δείχνει πολύ δήθεν (ε, μιλάω μόνο από λάθη που έχω κάνει ο ίδιος πάντα!) δεν δουλεύει. Τρύπα στο νερό. Τα σχόλια σε όλα τα blog έχουν από τις μηχανές αναζήτησεις δείκτη “no follow” δηλαδή είναι υποβαθμισμένα σε σημασία. Εξαίρεση αποτελούν διεθνείς ιστοσελίδες με πολύ μεγάλη βαθμολογια λόγω της επισκεψιμότητάς τους. Βάλ’τε “alexander chalkidis” στο Google και στην πρώτη σελίδα θα δείτε πολλά πράγματα που έχω γράψει σε sites του εξωτερικού.

5. Meta tag optimization. Αυτό κι αν είναι φοβερά αλαμπουρνέζικο κουτόχορτο! “Κάτι κάνουν στις σελίδες” (οι ‘μάγοι′ του internet) και βγαίνουν πιο πάνω στα αποτελέσματα”…. Αμ δε. Αυτό δούλευε πριν πολλά χρόνια. Και επίσημα η Google ανακοίνωσε ότι τα αγνοεί πλήρως.

Τι να κάνουμε λοιπόν αντί για όλα αυτά για να μας βρίσκει το Google;

Επικεντρωθείτε στο περιεχόμενο. Αυτό φέρνει αληθινούς ανθρώπους και αληθινούς συνδέσμους. Φτιάξτε κατηγορίες και λέξεις κλειδιά που να βγάζουν νόημα. Αν το καταλαβαίνουν οι επισκέπτες, θα το σέβονται και οι μηχανές αναζήτησης. Χτίστε γέφυρες καλών σχέσεων με την κοινωνία, άλλες ιστοσελίδες και άλλους blogger. Όχι τερτίπια για να ξεγελάσετε την Google. Βλέπει πολλούς περισσότερους καραγκιόζηδες παγκοσμίως και έχει χτίσει άμυνες για τον μέσο όρων όλων μας…